Het was op 17 januari 2023…
17-01-2025 |
Ik zat in de erker van de slaapkamer van mijn vader, keek uit het raam en zag de huisarts de hoek om komen. In alle rust stalde hij zijn fiets tegen de lantaarnpaal, deed het slot dicht en liep naar de voordeur. Ik registreerde elke beweging, elke handeling. En ik wist: nu is het moment gekomen, het moment waar ik zo bang voor was. Mijn vader praatte nog steeds aan één stuk door. Hij had bijna geen stem meer, hees van dagenlang praten. Alsof hij iedere minuut, iedere seconde nog wilde vullen met zijn verhalen.
Hij koos zelf het moment om het leven af te ronden, met moed en regie. Terwijl de huisarts alles klaarmaakte, bleef mijn vader praten. Hij gaf, zoals gewoonlijk, college. De beeldhouwer Wenckebach en het beeld van Joris en de Draak, die naast de Martinikerk staat, was het onderwerp. Alsof hij nog één keer iets wilde delen. Nog één keer wilde onderwijzen. Typerend voor hem: altijd bezig met verhalen, kunst en kennis, tot het allerlaatste moment.
Ik probeer me vaak voor te stellen hoe dat moet zijn geweest, om te weten dat over een minuut het leven klaar is. Wat gaat er door je heen op zo’n moment? Is er dan nog twijfel? Of weet je gewoon dat het tijd is? In mijn beleving getuigt dit van moed. En moet je, denk ik, heel erg overtuigd zijn van je keuze.
Vrijheid is voor mij onlosmakelijk verbonden met regie nemen. Over durven kiezen, ook als het zwaar is. Ook daarin was hij, tot op het laatste moment, een voorbeeld voor mij.
Salute, leef het leven 🥂
