๐๐ฒ ๐๐๐ถ๐น๐น๐ฒ ๐ฐ๐ต๐ผ๐ฟ๐ฒ๐ผ๐ด๐ฟ๐ฎ๐ณ๐ถ๐ฒ ๐๐ฎ๐ป ๐บ๐ถ๐ท๐ป ๐ถ๐ธ๐ธ๐ฒ๐ป
12-05-2026 |
Deelโฏ2
Vier jaar later…
In de jaren die volgden, deinde ik mee op de golven. Altijd op zoek naar de krenten in de pap, om vervolgens weer mee te gaan met de stroom. En zonder mij daar bewust van te zijn, verzamelde ik in deze periode een complete touringcar vol sub-persoonlijkheden.
Met stip opโฏ1: de Pleaser. Vriendelijk, mee bewegend, altijd klaar om het juiste te doen.
Langzaam deed ook de Pusher zijn intrede. Hij fluisterde regelmatig:
: ๐๐ข, ๐๐ช๐ณ๐ซ๐ข๐ฎ, ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ฐ๐ฐ๐ณ๐ป๐ฆ๐ต๐ต๐ฆ๐ฏ. ๐๐ข๐ข๐ณ ๐ซ๐ฆ ๐ข๐ข๐ฏ ๐ฃ๐ฆ๐จ๐ช๐ฏ๐ต, ๐ฅ๐ข๐ต ๐ฎ๐ข๐ข๐ฌ ๐ซ๐ฆ ๐ข๐ง. ๐๐ถ ๐ข๐ญ ๐ฐ๐ฑ๐จ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ฏ ๐ช๐ด ๐จ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ฐ๐ฑ๐ต๐ช๐ฆ.”
En die Pusher kon het uitstekend vinden met de Criticus, die inmiddels stevig het podium had gepakt: “๐๐ฆ๐ต ๐ด๐ต๐ข๐ข๐ต ๐ด๐ญ๐ฆ๐ค๐ฉ๐ต ๐ฐ๐ฑ ๐ซ๐ฆ ๐ค๐ท. ๐๐ญ๐ด ๐ซ๐ฆ ๐ฏ๐ถ ๐ธ๐ฆ๐จ๐จ๐ข๐ข๐ต, ๐ป๐ช๐ฆ๐ฏ ๐ป๐ฆ ๐ฅ๐ข๐ต ๐ซ๐ฆ ๐จ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ฐ๐ฐ๐ณ๐ป๐ฆ๐ต๐ต๐ฆ๐ณ ๐ฃ๐ฆ๐ฏ๐ต. ๐๐ฆ๐ฏ ๐ง๐ญ๐ข๐ฅ๐ฅ๐ฆ๐ณ๐ข๐ข๐ณ. ๐๐ฏ ๐ฆ๐ฆ๐ณ๐ญ๐ช๐ซ๐ฌ: ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ญ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ฏ ๐ช๐ด ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต ๐ข๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ฎ๐ข๐ข๐ณ ๐ญ๐ฆ๐ถ๐ฌ. ๐๐ข๐ต ๐ธ๐ช๐ญ ๐ซ๐ฆ ๐ฅ๐ข๐ฏ? ๐๐ฆ ๐ฎ๐ฐ๐ฆ๐ต ๐ต๐ฐ๐ค๐ฉ ๐ธ๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฆ๐ฏ? ๐๐ฆ ๐ฃ๐ฆ๐ฏ๐ต ๐ฏ๐ฐ๐จ ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต ๐ท๐ฐ๐ญ๐ธ๐ข๐ด๐ด๐ฆ๐ฏ!”
En dan zuchtte ik eens diep en dacht: ๐ซ๐ข, ๐ป๐ฐ ๐ช๐ด ๐ฉ๐ฆ๐ต. Alsof ik een onzichtbare gebruiksaanwijzing bij me droeg, waaraan ik me diende te houden. Samen vormden ze een stille choreografie. Ze hielden me op de been, maar ook klein.
En zo ging ik doorโฆ
Kofferbak vol werkpockets.
Regen tegen de ramen.
Bekende industrieterreinen.
“๐๐ฐ๐จ ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ฏ ๐ท๐ฐ๐ญ๐ฉ๐ฐ๐ถ๐ฅ๐ฆ๐ฏ,” zei de Pusher. Dit hoort er gewoon bij…
๐๐ด ๐ฅ๐ช๐ต ๐ฏ๐ถ ๐ฆ๐ค๐ฉ๐ต ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฑ๐ญ๐ข๐ฏ, ๐๐ช๐ณ?
Niet groot. Niet gepland. Gewoon op een dinsdagochtend tijdens mijn pauze in de binnenstad van Groningen. Een stem in mijn oor. Zacht, maar onmiskenbaar: ๐๐ด ๐ฅ๐ช๐ต ๐ฏ๐ถ ๐ฆ๐ค๐ฉ๐ต ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฑ๐ญ๐ข๐ฏ, ๐๐ช๐ณ?
De kin ging omhoog, schouders naar achteren, stappen werden groter. Het voelde alsof de Avonturier, de Autonoom en de Levensgenieter in mij het stuur overnamen.
Ik liep het Zuiderdiep over, de vestiging in, de trappen op. Niet naar de eerste verdieping richting mijn bureau, maar doorlopend naar de directeur van Noord-Nederland.
Ik klopte aan de deur en keek hem aan. Plomp verloren zei ik: “๐๐ฌ ๐ด๐ต๐ฐ๐ฑ ๐ฆ๐ณ๐ฎ๐ฆ๐ฆ.” Vol overtuiging, vol energie, en vooral met een hele grote grijns.
Hij keek me aan.
“๐๐ข๐ข๐ณ… ๐ธ๐ข๐ต ๐จ๐ข ๐ซ๐ช๐ซ ๐ฅ๐ข๐ฏ ๐ฅ๐ฐ๐ฆ๐ฏ?”
“๐๐ฌ ๐ฉ๐ฆ๐ฃ ๐จ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ช๐ฅ๐ฆ๐ฆ,” zei ik. “๐๐ข๐ข๐ณ ๐ข๐ญ ๐จ๐ข ๐ช๐ฌ ๐ฑ๐ข๐ฑ๐ณ๐ช๐ฌ๐ข’๐ด ๐ท๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฐ๐ฑ๐ฆ๐ฏ ๐ฐ๐ฑ ๐ฅ๐ฆ ๐๐ณ๐ฐ๐ต๐ฆ ๐๐ข๐ณ๐ฌ๐ต โ ๐ฅ๐ช๐ต ๐ท๐ฆ๐ณ๐ฉ๐ข๐ข๐ญ ๐ช๐ด ๐ฌ๐ญ๐ข๐ข๐ณ.”
En toen ik de kamer uitliep, voelde het alsof ik de trappen van het Concertgebouw afdaalde. Elke stap lichter. Elke adem een beetje vrijer. Met een grijns die zei: Ik heb het gedaan.
En voor het eerst in jaren: ik was weer een beetje mezelf. ๐
๐๐ข๐ต ๐ฅ๐ข๐ข๐ณ๐ฏ๐ข ๐จ๐ฆ๐ฃ๐ฆ๐ถ๐ณ๐ฅ๐ฆ, ๐ฅ๐ข๐ต ๐ท๐ฆ๐ณ๐ต๐ฆ๐ญ ๐ช๐ฌ ๐ซ๐ฆ ๐ท๐ฐ๐ญ๐จ๐ฆ๐ฏ๐ฅ๐ฆ ๐ธ๐ฆ๐ฆ๐ฌ ๐ช๐ฏ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ญ๐ข๐ข๐ต๐ด๐ต๐ฆ ๐ฅ๐ฆ๐ฆ๐ญ โ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ด๐ญ๐ฐ๐ต, ๐ฅ๐ฆ๐ฆ๐ญ ๐ฅ๐ณ๐ช๐ฆ.
