Dus ja… eerst luisteren.
12-05-2026 |
Ik leg de sleutel op de balie bij de receptie en stap naar buiten.
Even frisse lucht. Tijd om alles wat ik vandaag heb gehoord te laten bezinken.
Mijn hoofd vol na een dag individuele gesprekken met teamleden.
De feiten liegen er niet om:
Mensen die zich ziek melden.
Er wordt geschreeuwd op de werkvloer.
Sommigen zijn al voorzichtig aan het rondkijken naar iets anders.
Anderen proberen vooral de boel draaiende te houden of onder de radar te blijven.
Een aantal hebben besloten: niet alles wordt gedeeld met de coach. Voorzichtigheid, loyaliteit, eerst even aftasten.
De manager heeft het traject in gang gezet, maar terwijl ik met het team spreek, is hij drie weken met de camper op pad.
Fascinerend om te zien hoe het systeem werkt. Wie neemt welke plek in?
En daar loop ik dan, met al die indrukken.
Nog geen conclusies.
Nog geen oplossingen.
Alleen het duidelijke gevoel: er zit veel meer onder de oppervlakte dan wat nu op tafel ligt.
Er moet iets gebeuren.
Maar wat dat precies is, waar het begint en wat de eerste interventie wordt, dat weet ik op dit moment nog niet.
Wat ik wél weet:
Zonder gehoord worden, zonder ruimte voor het echte verhaal,
kun je trainen, plannen maken en vergaderen wat je wilt —
maar dan verandert er weinig.
Dus ja… eerst luisteren.
En soms is luisteren niet het voorportaal van de interventie.
Het is de interventie
